غزل 31

آن شب قدري که گويند اهل خلوت امشب است
يا رب اين تاثير دولت در کدامين کوکب است

تا به گيسوي تو دست ناسزايان کم رسد
هر دلي از حلقه‌اي در ذکر يارب يارب است

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف
صد هزارش گردن جان زير طوق غبغب است

شهسوار من که مه آيينه دار روي اوست
تاج خورشيد بلندش خاک نعل مرکب است

عکس خوي بر عارضش بين کفتاب گرم رو
در هواي آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کرد ترک لعل يار و جام مي
زاهدان معذور داريدم که اينم مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زين
با سليمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن که ناوک بر دل من زير چشمي مي‌زند
قوت جان حافظش در خنده زير لب است

آب حيوانش ز منقار بلاغت مي‌چکد
زاغ کلک من به نام ايزد چه عالي مشرب است